Fırtına öncesi sessizlik değil, Fırtına sonrası sensizlikteyim... Gassalın elinde meyyit yüreğim, Sonsuza sakladım hayâllerimi...
Perşembe, Şubat 13, 2020
CORONA VİRÜS...
Bu günlerde insanların korkulu rüyası olan minicik bir canlı...İnsan vücuduna girdikten sonra savunma sistemi kuvvetli olmayanlarda kısa süre içinde ağır bir solunum yolu hastalığına ve ardından ölüme neden oluyor.Eğer kişinin savunma sistemi kuvvetliyse hafif belirtilerle hastalık atlatılabiliyor.
Aslında en önemli şey korunma önlemleri ve vücut direncini artırmak...İnsanlar , vücudun direncini yükseltecek önlemler almak yerine,virüse etki edecek ilaç ve aşıları bulmaya çalışıyorlar.
Burada size bir çok tıbbi bilgiyi daha ardarda sıralayabilirim.Ama çok daha tehlikeli virüslere dikkat çekmek istiyorum.
Gerçekten,aslında çok daha tehlikeli virüsler var hayatımızda...Bir kere bulaşınca kısa sürede bütün vücudu ele geçiren...Mesela ;dedikodu virüsü, para hırsı virüsü,şan-şöhret virüsü, desinler virüsü, eller ne der virüsü, yalan virüsü , marka kullanma virüsü, moda virüsü...
Bu virüsler hayatımızın bir döneminde ister istemez hepimize bulaşıyor.(Bağışıklık sistemi kuvvetli olanlar , virüsü kolaylıkla bünyelerinden atıyorlar. )
Kimimiz hastalık kaptığının farkına varıyor ve ondan kurtulmak için ne gerekiyorsa yapıyoruz.Kimimiz hastalıklarımızın farkında bile değiliz.Bize bulaşan virüsün bizi yavaş yavaş öldürdüğünü anlamıyoruz bile... Kimimiz de her şeyin farkındayız ama umurumuzda değil...Sanki ahiret yokmuş gibi,sanki bir gün İlâhi Adalet gerçekleşmeyecekmiş gibi,sanki hiç ölmeyecekmiş gibi,sanki her yaptığımızı gören, her söylediğimizi işiten bir yaratıcı yokmuş gibi ; inatla , virüsle birlikte yaşıyor ve ondan kurtulmak için hiç bir çaba harcamıyoruz.
Corona virüs sadece dünyamızı bitirirken, diğer virüsler hem dünyamızı hem ahiretimizi bitiriyor.
Hayatımızı mahveden virüsler hakkında bu kısa girizgâhtan sonra; her bir virüsün bulaşma yolları,semptomları ve tedavisini ayrı ayrı anlatmak istiyorum.
Dilim döner ve Allah nasip ederse...
Pazartesi, Şubat 10, 2020
BELKİ....
Yazıyorum....İçimden geçen her şeyi.Düşündüklerimi.Hissettiklerimi.Söyleyemediklerimi.
Elimdeki kalem "ben" oluyorum,kağıt da beni yargılamadan, eleştirmeden dinleyen ve anlayan kadim dostum.
Bazıları çok beğeniyor yazdıklarımı...Bazıları " Eh! Fena değil,ama çalışman lazım ." diyor.Bazıları daha acımasız " 20 yaş altı yazmak , gerçeklere hakarettir ." diyor.
Haklılar belki...Belki yazmamalıyım artık...En azından içimdeki çocuk büyüyünceye kadar, yazdıklarım yaşımı gösterinceye kadar,duygularım, düşüncelerim olgunlaşıncaya kadar yazmamalıyım belki...Koca koca adamlar gibi, koca koca laflar edebilinceye kadar yazmamalıyım...Hep kendimle konuşmalıyım belki...Hep kendimle dertleşmeliyim...Kimseler görmemeli içimi...Depressif anlarımı, çocuksu yanlarımı kimselere göstermemeliyim...
Boş işlerle uğraşmamalıyım belki...Mesela yazmak gibi, okumak gibi..."Bu kadar kitap okuyorsun da ne oluyor peki?" diye soranlara gülüp geçmemeliyim belki...Yaşıma uygun kelli felli cevaplar vermeliyim...Sadece empati kurup onları anlamaya çalışmamalıyım...
Sevmemeliyim belki...Yazdığım her şiir, her yazı bir dalga gibi kalbime vurup aşındırmamalı onu...Hep bir kaya gibi sert olmalı belki kalbim...Sevdayla, gözyaşıyla eriyip gitmemeli, çocuksu duygularla yumuşayıp da sertliğini kaybetmemeli...
Ellerimi yüreğime kelepçelemeli,dilimi mühürlemeliyim...Müebbede mahkum etmeliyim duygularımı, gerçeklerin zindanında...Ve belki korkularım duygularımı boğmalı orda...
.......................
Hayır hayır! Bu ben değilim
Kim ne derse desin umurumda değil
Sen EMRET YÜREĞİM....
Bazıları çok beğeniyor yazdıklarımı...Bazıları " Eh! Fena değil,ama çalışman lazım ." diyor.Bazıları daha acımasız " 20 yaş altı yazmak , gerçeklere hakarettir ." diyor.
Haklılar belki...Belki yazmamalıyım artık...En azından içimdeki çocuk büyüyünceye kadar, yazdıklarım yaşımı gösterinceye kadar,duygularım, düşüncelerim olgunlaşıncaya kadar yazmamalıyım belki...Koca koca adamlar gibi, koca koca laflar edebilinceye kadar yazmamalıyım...Hep kendimle konuşmalıyım belki...Hep kendimle dertleşmeliyim...Kimseler görmemeli içimi...Depressif anlarımı, çocuksu yanlarımı kimselere göstermemeliyim...
Boş işlerle uğraşmamalıyım belki...Mesela yazmak gibi, okumak gibi..."Bu kadar kitap okuyorsun da ne oluyor peki?" diye soranlara gülüp geçmemeliyim belki...Yaşıma uygun kelli felli cevaplar vermeliyim...Sadece empati kurup onları anlamaya çalışmamalıyım...
Sevmemeliyim belki...Yazdığım her şiir, her yazı bir dalga gibi kalbime vurup aşındırmamalı onu...Hep bir kaya gibi sert olmalı belki kalbim...Sevdayla, gözyaşıyla eriyip gitmemeli, çocuksu duygularla yumuşayıp da sertliğini kaybetmemeli...
Ellerimi yüreğime kelepçelemeli,dilimi mühürlemeliyim...Müebbede mahkum etmeliyim duygularımı, gerçeklerin zindanında...Ve belki korkularım duygularımı boğmalı orda...
.......................
Hayır hayır! Bu ben değilim
Kim ne derse desin umurumda değil
Sen EMRET YÜREĞİM....
YENİLMEDİM!...
Bir anahtar deliği aydınlığım vardı karanlık dünyamda...Bir ışık hüzmesiydi beni hayata bağlayan...Ve inadımdı...Yenilmemeye yemin edişimdi dik duruşuma sebep...Kalbimde yerleşen imanım, damarlarımda dolaşan kanımdı kaşektik ruhumun gıdası...Eğilip bükülmediysem ömrüm boyunca,dağılıp kaybolmadıysam bunca yalan dolan karşısında ve hala umutla bakabiliyorsam yarına ; Ey Sevgili! Sadece sana tutunuşumdur kurtuluşuma sebep... Sana sığınışım, sana yalvarışım, sana kul oluşum diriltti beni..."Kul olmak" sonunda insan etti beni...
Dualar derman oldu yaralı gönlüme...
Ve döndüm işte cisimlendiğim ilk aleme!...
Dilimde her kilidi açan bir kelime...
BİSMİLLAAAHHH!...
Yağmurumla Hasbihâl 1 - Hazinem
Nicedir kalemi almadım elime...Yazmadım...Direndim...Sustum... Suskunluğumla isyan ettim...Lakin yüreğimi susturamadım...
Nicedir ağlamadım...Pusatlandım,gözyaşlarımı dışarı akıtmadım...Gönlüme çağladı gözyaşlarım..Yürek taşkınımdan dökülürken mısralar, bentler çektim önlerine, taşırmadım...
Derinlere gömdüm tüm insani duygularımı...Tepkisizdim her şeye...Bana göre tepkisiz, ama etrafıma bakınca herkes kadar tepkiliydim.Herkes gibi olmaya karar vermiştim.Herkes kadardı artık benim de beynim ve yüreğim...Ve kuruduum, kurudum...Ben , "Ben" olmaktan çıkmış, herkes gibi olmuştum...
Sonra bir gün, gözlerinde fırtınalar yaşadım Yağmurum...Sözlerinle yıldırımlar düşürdün yüreğime!..Öyle bir sarstın ki beni, bende bana ait gibi görünen ne varsa yıkıldı, yerle bir oldu sandım...Prefabrik evlere benzeyen hayatımın tüm tek düzeliklerini yıktı, seninle gelen sel baskınları...Beni öldürüyorsun sandım...Yüzüme vurdukça damlaların, yüreğime kor düştü, yandım...
"Bu sen değilsin!" dedin bana, sağanak sağanak üzerime yağarken...Ben yıkıldım , viran oldum zannederken, damlaların can verdi kurak topraklarıma ve yeniden yeşertti umutlarımı... " Özünü fark et! "dedin. " İçindeki hazineleri keşfet! Sana ihtiyacım var, bırakma kendini!...Haydi! Biraz daha gayret!..."
Ruhum viran bir şehre dönmüş, kelimelerim kaybolmuştu. Bir köşede , sessizliğimde yok olurken, elimden tutup kaldırdın beni..." Haydi " dedin... " Yolculuk başlıyor." " Nereye?" diye sordum, ışığı sönmüş gözlerimi yerden kaldırarak... " İçindeki hazineleri keşfetmeye ..." dedin.
Yağmurum!...Kelimelerim sende saklıymış meğer...Gözlerinmiş içimdeki hazinenin anahtarı...Ve...Ve senmişsin o hazinenin ta kendisi...
KÖPRÜDEN ÖNCE SON ÇIKIŞ
İçimde bir volkan patladı patlayacak
Gözyaşı lavlarında yanacaksın bunu bil
Sanma ki fani dünya yalnız sana kalacak
Sen de ölüp gideceksin,uyan artık ey sefil
Sefahetin sefalet ,farkında değil misin
Sen Allah'a değil ,dünyaya eğilmişsin
Değiştir kıbleni , yoksa çok geç olacak
Dost sandığın nadanlar , dönüp seni vuracak
"Zulümle abâd olanın ahiri berbâd olur"
Zalim olan , mazlumun gözyaşında boğulur
Şimdi mağrursun amma, ahrette ne olacak
Rabbimin huzurunda , yüzün yerde kalacak
Değer mi dünya için, ömrünü heba etmek
İnan ki burda yeter, bir parça kuru ekmek
Hadi gel inad etme , kapılar kapanacak
Bunca günahın yükü , üzerinde kalacak
AHZEN...
Ne yaman bir kalesin sen, fethedilmesi güç
Taarruz etsem de suç, geri çekilsem de suç
Ben bu yola baş koymuşum, vazgeçer miyim hiç
Ya bu demirden yapılmış surlar eriyecek
Ya da bu kale önünde yüreğim bitecek
Demiştim bir zamanlar , artık gücüm kalmadı
Boşa koydum dolmadı, dolu ise almadı
Firar edeyim dedim , felek beni salmadı
Bütün yollar kapalı , mahkumum sana gurbet
Tükendi kelimeler , sadece kaldı ''Hasret ''
Sen farkında değildin , dirilttiğin toprağın
Çorak bir bozkır iken, yeşerttiğin bu bağın
Yokluğunda bir görsen nasıldım , darmadağın
Tavşanla dağ misali , haberin yoktu benden
Mengenedeydi ruhum , bir şey gelmezdi elden
Yüreğimde birikmiş , bunca kelimeyle ben
Yıllarca kaçıp durdum, hem kendimden hem senden
İşte karşında şimdi , prangalı bu benden
Hadi kır zincirleri , bitsin bu esaretim
İnan ki yaşamaya , kalmadı cesaretim
Perşembe, Şubat 06, 2020
Çarşamba, Mayıs 10, 2017
BİR İNSANIN DUASINDA OLABİLMEK
Ne büyük bahtiyarlıktır bir insanın duasında olabilmek...Eğer bir insan dua ederken bizi hatırlıyorsa , bize gerçekten değer veriyor demektir.Bizi sadece dünya için değil, ötelerin ötesi için de seviyor,orada da bizimle birlikte olmayı diliyor demektir.
Değer vermek ve sevgi...Benim için çok önemli iki duygu...Bunu düşünürken bir Hadis-i Şerif düşüyor aklıma :
Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:
Allah Teâlâ bir kulu sevdiği zaman Cebrâil’e:
“Allah filanı seviyor, onu sen de sev!” diye emreder. Cebrâil de o kulu sever, sonra gök halkına:
– Allah filanı gerçekten seviyor; onu siz de seviniz! diye hitâbeder.Göktekiler de o kimseyi severler.
Sonra da yeryüzündekilerin gönlünde o kimseye karşı bir sevgi uyanır."
Ya Rabbim! Bu Hadis-i Şeriften anlıyorum ki, her şeyin başı senin sevdiğin bir kul olabilmek...İnsan tanıdığını sever, tanıdıkça sever...Seni hakkıyla tanıyabilmeyi ,seni her şeyden çok ve layıkıyla sevebilmeyi ve senin tarafından sevilen bir kul olabilmeyi nasip eyle bizlere.
Bu fitne döneminde insanların ağzından güft-ü gûdan başka bir şey dökülmüyor.Kalpler öyle kararmış,vicdan öylesine ölmüş,merhamet öylesine kaybolmuş ki, anneler bile evlatları hakkında kötü konuşabiliyor.
Ebu Hüreyre’den nakledildiğine göre Peygamberimiz (asv) şöyle buyurdu:
Dalalete düşmemek için iki dayanağımız var. Ve bakın Kur'an-ı Kerim'de ne deniyor:“Size iki şey bırakıyorum. (Bunlara tutunursanız) asla delalete düşmezsiniz: Allah’ın kitabı ve sünnetim. Bu ikisi (kıyamette) havza kadar ayrılmadan beraberce geleceklerdir.”(Hâkim,1/93).
“Ey iman edenler, zandan çok kaçının; çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin gizli yönlerini araştırmayın. Birbirinizin gıybetini yapmayın. Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz! Allah’a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah tövbeyi çok kabul edendir, çok merhamet edendir”(Hucurat, 49/12)
O iki dayanağın diğeri olan Hadis-i Şerif'te ise şöyle buyuruyor Efendimiz (s.a.v.)
(Ey Kâbe!) Sen ne güzelsin ve senin kokun ne güzeldir. Senin azametine ve senin kutsallığının azametine hayranım. Muhammed’in canı (kudret) elinde olan Allah’a yemin ederim ki, müminin hürmeti Allah katında senin hürmetinden şüphesiz daha büyüktür. Müminin malı, kanı ve hakkında hüsnü zanda bulunma kutsallığı (seninkinden üstündür)” (Buhari, Edeb, 57, 58; Müslim, Birr, 28-34; Ebu Davud, Edeb, 40-56)
Bunları okudukça kendimi ve tüm islam alemini uçurumun kenarında hissediyorum.Düşmeyelim diye bizi sıkı sıkı tutan iki ipi;gaflet bıçağıyla kesip duruyoruz,koptu kopacak.
Şu an ki ahvalimiz tam da Mehmet Akip Ersoy'un dediği gibi:
Haya sıyrılmış inmiş, öyle yüzsüzlük ki her yerde
Ne çirkin yüzleri örtermiş, meğer o incecik perde
Vefa yok, ahde hürmet hiç, lafe-i bi medlul
Yalan raiç, hiyanet mültezem, her yerde hak meçhul
Ne tüyler ürperir ya Rab, ne korkunç inkılab olmuş
Ne din kalmış ne iman, din harab, iman türab olmuş
Bu halden, bu gece hürmetine,KURTAR BİZİ YA RAB...
Allahım! Boynumu büküp, tüm acizliğim ve fakirliğimle ellerimi sana açıyor ve senin En Sevgilinin (s.a.v.) kelimeleriyle sana yalvarıyorum:
Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellemin duaları:
"Allahım! Sen Meliksin, senden başka hiçbir tanrı yoktur. Sen benim Rabbimsin, ben senin kulunum. Kendime yazık ettim, günahımı itiraf ediyorum. Tüm günahlarımı bağışla! Senden başka günahları bağışlayan yoktur.
Beni ahlâkın en güzeline ilet! Ahlâkın en güzeline ancak sen iletirsin. Ahlâkın kötüsünden beni uzaklaştır! Ahlâkın kötüsünden başkası değil, ancak sen uzaklaştırırsın!
Allahım! Önceden yaptıklarımı, sonraya bıraktıklarımı, içimde gizlediklerimi, açığa vurduklarımı, aşırı davranışlarımı ve benim hakkımda benden daha iyi bildiklerini, ne olur benim için bağışla!
Mukaddim de sensin,Muahhir de sen!Senden başka hiçbir tanrı yoktur!"
"Allahım! Günahlarımın tümünü, küçüğünü, büyüğünü, ilkini, sonunu, gizlisini, açığını bağışla!"
"Allahım! Gazabından rızana, cezandan affına sığınırım. Senden sana sığınırım. Senin üzerine övgüyü bir bir saysam bitiremem. Sen, kendi büyük ve yüce zâtını nasıl övdüysen, öylesin."
"Allahım, kalblerimizi hayır üzere kaynaştır, aramızı bul, bizi kurtuluş yollarına ilet ve bizi karanlıklardan kurtarıp nura kavuştur!
Açık, gizli tüm hayasızlıklardan bizi uzaklaştır! Kulaklarımızı, gözlerimizi, kalblerimizi ve eşlerimizi bizim için mübarek eyle!
Tevbelerimizi kabul eyle! Sen tevbeleri çokça kabul eden ve sınırsız merhamet edensin!
Nimetine karşı bizi şükredenler kıl, bize bolca verip, nimetlerini tamamla!"
"Allahım! Yalnızken de, insanlar içindeyken de, senden korkmayı dilerim. Rıza ve öfke hâllerimde de, senden ihlas kelimesini dilerim.
Fakirlikte ve zenginlikte tutumlu olmayı dilerim. Senden, bitmeyen nimeti isterim. Senden, kazadan sonra rızayı isterim. Senden, kesilmeyen göz aydınlığı dilerim.
Senden, ölümden sonra güzel bir hayat dilerim. Cemâline bakmak ve sana kavuşmak lezzetini dilerim.
Kimsenin zararına uğramamayı ve saptırıcı fitneye düşmemeyi dilerim.
Bizi îman süsü ile süsle! Bizi doğruya eren ve doğru yolu gösterenlerden eyle!"
"Allahım! Kabir azabından, Mesihi Deccal fitnesinden, hayatın ve ölümün fitnesinden ve günah işlemekten ve borca batmaktan sana sığınırım."
"Allahım! Ben nefsime çok zulmettim. Günahları ancak sen bağışlarsın. Rahmetinle beni bağışla! Bana merhamet eyle! Çünkü sen Gafûr ve Rahîmsin."
Buhari, Müslim ve Tirmizi'den alınan Hadis-i Şerifler bunlar...Efendimizin (s.a.v.) Lal-ü güher dudaklarından duadan başka bir söz dökülmemiş ki...Rabbim , senin En Sevgiline benzemeyi nasip et bizlere...
Ne olur bu mübarek Berat Gecesi hürmetine bizlere islamda derinlik ve samimiyet nasip et ve bizleri bir an önce istediğin kıvama getir...Bahtına düştük, estağfirullah,hep senin huzurunda, bahtındaydık zaten ama kalınlaştıkça kalınlaşan gaflet perdesi seni görmemize engel oldu hep...Ne olur gözlerimizi hakikate aç ve kalplerimize hakikati duyur ve ne olur bırakma bizi...
AMİİİN...
Salı, Mayıs 09, 2017
ATEŞTEN GÖMLEK
"Güvenmek" dedi kadın ,"bir ilişkideki en önemli unsurdur." Kahkahalarla güldü adam içinden ve yine içinden "Ne ilişkisi"dedi.
"Sevildiğimi sanıyordum." dedi kadın...Adam sustu...
"Yaşadığımı sandığım her şey yalan mıydı?" diye sordu kadın ...Adam yine sustu...
"Seni gördüğüm ilk gün,ateşten bir gömlek giydim ben ve o günden beri yanıyorum.Artık bu gömleği çıkarmalıyım üzerimden." dedi kadın ...Ve adam yine sustu...
Anladı kadın...Bu suskunluk onu üzmemek için değil ona değer verilmediği içindi...Umurunda değildi adamın."Yazık" dedi bu kez o da içinden..."Hayatımda ilk kez yaşadığım o muhteşem his ziyan olmuş...Yazık etmişim layık olmayana harcadığım için..."
Yıllar öncesiydi.Hani bazen insan, hayatına bir yön vermek için, bir düzene sokmak için domino taşlarını dizer gibi itinayla uğraşır durur da, sonra ; densizin biri gelip ilk taşa dokunuverir...Sonra tüm taşlar birbiri ardına yıkılıp gider,durduramazsın.Sadece bir köşeye çekilir izlersin.Kalabalıkta annesini kaybetmiş küçük bir çocuk gibi hissedersin kendini...Ne yapacağını , nereye gideceğini bilmeden öylece kalakalırsın.Soluksuz kalırsın,nefes alamazsın...Yaşamak mı daha zor, ölmek mi kestiremezsin...İşte tam da böyle bir zamanda karşılaşmışlardı.Tutuvermişti elinden ve çekip çıkarmıştı onu bu ruh halinden...
Sonrası...Bir süre bayram yeri yüreği...Ve ardından cehennem azabı gibi bir özlem...Aylarca süren yok oluş, sessizlik,yalnızlık...
Bazılarının "Tesadüf" ama inançlı insanların "Tevafuk" dedikleri olaylar silsilesi...Farkedilen yalanlar...Bu kez öncekinden daha beter bir yıkım...
Bir gecenin karanlığında gözyaşları eşliğinde aydınlığa çıkış...Ve o muhteşem his..."ALLAH BENİ SEVİYOR.Kimse sevmese de , kimse değer vermese de ,Rabbim beni seviyor..."
O andan sonra, başından geçen her olay daha bir anlamlı olmuştu...Kendisini dibe çektiğini zannettiği her acının, aslında onu merdiven basamaklarından teker teker yukarı doğru çıkardığını o gece farketti.
Üzerindeki "Ateşten Gömleğin"gerçek sahibini bulduğunda ateşe kalkan olacağını da ,yine o gece ikrar etti...
ELHAMDÜLİLLAH....
Salı, Mayıs 02, 2017
KELİMELER
kelimeler...
dertdaşım, sırdaşım, arkadaşım
ağladıkça sığındım aranıza
kelimeler...
şu hayat yolundaki tek yoldaşım
ah yine düştü/m sizin ardınıza
anlattım derdimi sizinle bir bir
aktı gözyaşlarımla ruhumdaki kir
arındım diyemem aksın bu nehir
çağlasın mısra mısra sazınıza
doldum artık taşma zamanı geldi
suskunluk boğazımı sıkan bir eldi
birikmiş sözlerim heybemi deldi
şimdi gelip oturayım mı tahtınıza
bilmem ki vakti geldi mi sözün
artık dolmadı mı çilesi gözün
sükut, haykırışıdır yaralı özün
yoksa sükut mu düşsün bahtınıza
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)






