Çarşamba, Eylül 30, 2009

.....




“Ben ne çok hata yapmışım meğer
Gözüm kapalı bakmışım meğer
Yıllar geçmiş ben saymışım meğer
Dostum sanıp aldanmışım meğer….”


Ah bu şarkılar…En olmadık zamanlarda gönlümün bamteline dokunurlar…

Oysa ağlamayacaktım artık..Kahvemi yudumlayıp yaşadıklarımı düşünürken, sadece ders alıp güçlenmekti amacım…Bir dağ gibi güçlü olmalıydım…Sert, kaskatı, sarsılmaz… Hâl bu ki içimdeki çocuk deniz gibiydi.Bazen sakin huzurlu, bazen şımarık bir çocuk gibi dalgalı, bazen öfkeli…

İçimdeki çocuğun sesini duymamak için basmıştım radyonun düğmesine…Bilemezdim ki denizin gözpınarlarımdan taşacağını…Bilemezdim ki yaşamanın bu kadar zorlaşacağını…Bilemezdim ki yükümün, gücümü bu kadar aşacağını… Bilemezdim ki….

Her adımımı binbir umutla attım…”Belki “dedim…”Bu kez” dedim…Olmadı…Durdum…Öyle bir durdum ki tunçtan bir heykel gibiyim artık…Dağdan bile kaskatı, aşınmaz , sarsılmaz, bir o kadar da duygusuz…

İçime hapsettim kendimi…Bakın siliyorum gözyaşlarımı…Heykeller ağlamaz değil mi?..İçimdeki “BEN” in çığlıklarını sadece ben duyarım artık…Gözyaşlarını sadece ben silerim…Kalemime sarılır inleriiimm, inlerim… Kan ağlasa da kalemim :


“Ağlamam artık gidenlere
Ağlamam artık bitenlere
Ağlamam artık üzenlere
İhanet edenlere….”

Salı, Mart 17, 2009

Ömrümün Baharı'na_____



Ömrümün Baharı,

Hayatıma bir kez daha çiçek çiçek açan meleğim...Sana karşı hissettiğim sevgiyi, şefkati, merhameti anlatmak isteyip de , kelimelerimin kifayetsiz kaldığı demdeyim...Kelimeler yetersiz belki...Ama sen, sana her sarılışımda,seni her koklayıp öpüşümde,güzel gözlerine her bakışımda , bunu derinden hissediyorsun eminim.

Ne çok şey öğrendim seni beklerken...Beklemenin ne kadar güzel olduğunu, sabrı, çekilen her türlü sıkıntının sonunun ferahlık olacağını...Ve dokuz ay sonra, seni kucağıma aldığımda her derdin unutulacağını...Cennete ulaşmak gibiydi sana kavuşmak...Hani sonunda cennet olduğunu bilince insan her derde katlanır ya...Hani cennet ucuz değil ya...Sen de benim dünyadaki cennetim oldun ayyüzlü meleğim...

Anneler hep söyler ya :" Anne olunca anlarsın."... Anladım... Sen yaralı gönlümün her derdine dermansın...Gecelerce dilediğim "İmdadıma" emansın...Kendimi toplamam için Rab'den gelen fermansın...

Senin gülücüklerin gönlümün sûruru...Senin varlığın,varlığımın gururu...Sen bana emanet edilip, avuçlarıma bırakılan bir gül yaprağısın...Sen bunca yıldır heba ettiğim ömrümün kârısın...Sen kara kışları yaşayan yüreğimin , taptaze baharısın...Varsın gecelerim uykusuz geçsin...Sen kapkara gecelerin ardından gelen sabahımsın...

"Gönlümün Gülü"nden sonra , en değerli goncamsın...Canımsın, cananımsın, kuzumsun, balamsın...

Meleğim...Bil ki en büyük dileğim, seni Yaradana lâyık bir kul olarak yetiştirebilmek...Allah ve Resulullah sevgisini ruhuna işlemek istiyorum ilmek ilmek...Amacım ikimizin de gurbetini bitirebilmek...Çünkü sen cennetten geldin , gurbet eldesin...Seni sılana kavuşturmak için tüm emeklerim...

Ki...

Belki senin hürmetine Rabbim bana da "GEL " desin...

Cumartesi, Mayıs 03, 2008

Kırık Bir Kalemin İnlemeleri



" Tek söz etmem , bu sevda vursa beni her yandan
Tanrım beni korusun, benden bıktığın andan
Ne kadar sevsem bile , bir gün olur dünyandan
"Çık" de yeter, çıkarım...Başım gözüm üstüne..."

Bir akşam vakti...Guruba yaklaşmış güneş...Öyle can çekişmekte ki ruhum, vuslatsız sevdalara eş...

Önümde kırılmış bir kalem....Kırık kalbimde ise tarifsiz milyonlarca elem...Hıçkırıklar boğazımda düğüm düğüm... Bu ne acımasızca zulüm...Artık gelmesini hasretle beklediğim tek şey....ölüm...

Yazdıklarıma aldırma sen..Bunlar kırık bir kalemin, can havliyle karaladığı üç beş satır gülüm...

Bu kalem defalarca sustu, defalarca darıldı...Ama her seferinde " Dermanım derdimdir" deyip , yine sana sarıldı...Yazdığı her kelime, hasrete bulanıp, aşkla karıldı...Bil ki ey vefasız; bu kalem ilk kez kırıldı....

Merak etme inlemeleri de biter bir gün ve tamamen susar...Aşkı bilmeyene aşkı yazmak; artık bu kaleme ar !...Evet! Kalem kırıldı ve verildi karar : " Zalim Allah'a havale...Sükût kalan ömrüme kâr! "

Kırık bir kalemin inlemeleri bunlar..Merak etme bunlar da biter ve bir gün tamamen susar !...

Salı, Nisan 29, 2008

Yangını Alevle Yazdım -2-



Aşk gözlerimden aktı ruhuma...Ruhların yaratıldığı o an, ilk seni gördü gözlerim...İşte bu yüzden sana olan delice özlemim...İşte bu yüzden her daim "Vuslata Hasret" çeker bu garip yüreğim...


Ben o anda sana söz verdim Ey Yâr!..O anda düştü bedenime sönmeyen har!..Sensiz geçen her an ömrüme zarar...Beni bensiz bırak da , sensiz bırakma Ey Yâr!...


Aşk adına ne dökülürse dilimden, senin içindir her çıkan kalemimden ! Senin için severim senden gayrısını...Eğer senden uzak geçirdiysem ömrümün yarısını, iflah eyle Ey Yâr içimdeki nefs sağrısını...


Aşk ruhuma gözlerimden aktı...İşte bu yüzden gözlerim herşeye aşk dolu baktı...Aşkla sevdiğim çok şey, beni bir gün bıraktı...Dönüp sana baktım, vuslat çok ıraktı...Hasretin her daim yüreğimi yaktı...Anladım!...Vuslat için bana düşen, sana layık olmaktı...


Şimdi bana yakınlığını hissedip, sana uzaklığımdan utanmaktayım. Ruhuma dokunan her sevdalı sözü sen sanmaktayım...Her seferinde sevda adına söylenen yalanlara inanıp, aldanmaktayım...Ve gerçekle her yüzyüze gelişimde.....yanmaktayım....Yâr! Bana yakınlığını hissedip, sana uzaklığımdan utanmaktayım...


Yardım et bana!...Mesafesiz mesafeleri kaldırabileyim aradan...Belki kelamım anlamsız, boş ve sıradan. Ama inan !...İnan ki hasretinle her an kan damlar yüreğimdeki yaradan...Duy beni :


İçimdeki yangını vuslatınla söndür
Her yarın kenarından , beni sana döndür

Cumartesi, Nisan 05, 2008

Ben/de______________

Kökü bende bu sevdanın
Budasan da her yanımı
Kökü bende bu sevdanın
Kessen de can damarımı

Zulmüne boyun eğsem de
Önünde hep eğilsem de
Öldürdün beni desem de
Kökü bende bu sevdanın

Hani toprağıma candın
Hani yaşadığım andın
Gittin ve öldürdüm sandın
Kökü bende bu sevdanın

Kardelenlere imrendim
Zemherilere direndim
Hasret çektikçe bilendim
Kökü bende bu sevdanın

Pazar, Mart 30, 2008

Yangını Alevle Yazdım -1-




Her yalnız kalışımda
Gözpınarlarımdan dökülüyorsun
Yüreğimdeki alevlere damla damla...

Bu bir yangının hikayesi...Alevlerin, değdiği yeri viraneye değil, gülbahçesine çevirdiği bir yangın hikayesi...

Yer : Gâlu Belâ
Başlangıç Tarihi : Ezel
Bitiş Tarihi : ......
Başlangıç Sebebi : Bir çift söz...Ya da bakışları anlık kesişen, iki yalnız göz...Belki bir saatlik tefekkür...Belki de tefekkürle geçen bir ömür...

Asırlar boyu çözülemeyen bir muamma...Evet, belki çözenler var amma...Çözenleri anlayanlar bir- iki...Leyla ile Mecnun'u , Aslı ile Kerem'i ve dahi Hallac-ı Mansur'u kaç talihli anladı ki...

"Kün!." "Ol" der ve olur...Bu yalnız ve yalnız Allah'a ( c.c.) mahsustur.Eşref-i mahluk hep damla ile başlar bu yangına...Öyle bir yangın ki, damlalar çoğaldıkça sönmez, alevlenir...Bazen damlaya damlaya göl olur, bazen de birdenbire çağıldayıverir...İstidat...Allah vergisi..O (c.c.) , vermek istemeseydi, istemeyi vermezdi...

Kimileri öyle bir yanar ki, bir anda gönlü gül- gülistan olur...Kimileri ise bir türlü alevlenemez ve kendi dumanında boğulur...Dedim ya istidat meselesi...Ve bu da YANMAYI İSTEYENLERE Allah'ın hediyesi...

Bu bir yangının hikayesi...Her İNSAN OLANIN gönlünde,alevlenmeye hazır bekleyen bir kıvılcımın,maya tutmaya hazır gerçek bir sevdanın hikayesi...Bilmem ki anlatmaya gücüm yetecek mi!...Yoksa ilk cümlede, söylemeye can attığım tüm kelimelerim, birdenbire bitecek mi?

Yak yüreğimi ey Yâr!...
Öyle bir yak ki
Cehennem alevlerimden ürksün!...

Ya Rab!... Kalemime ve kelamıma güç ver
Sen bir mücrime bile
Gerçekleri söylettirecek kadar büyüksün!...

" BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM "

Pazartesi, Ekim 09, 2006

SEN YALNIZLIK NE DEMEK BİLİR MİSİN?



Sen yalnızlık ne demek bilir misin?
Terkedilmişliğin sızısı düştü mü hiç içine...
"Hiç" olduğunu hissettirdi mi sana en sevdiklerin...
Yaşamak dipsiz bir kuyu gibi sanki
Hergün biraz daha düştüğün
Ve düştükçe karanlığa boğulduğun
Bir türlü düşüşlerin bitmediği
Yeşertmeye çalıştığın ümitlerin yetmediği


Sen yalnızlık ne demek bilir misin?
Bomboş insanlarla dolu bomboş şehirlerde
Siretin surete mağlubiyetini görüp
Zemheriyi yaşadın mı yaz ortasında bile
Gözlerinde her daim şebnemleşen duyguları
Akıttın mı çölleşen gönüllere
Gülistan olmasını beklediğin yerde
Dikenler battı mı ellerine...


Sen yalnızlık ne demek bilir misin?
Beyaz yalanların karanlığında kayboldun mu hiç
Aslında güvenin herşey demek olduğunu
Yalanın iblisten doğduğunu
Ve tüm güzellikleri yavaş yavaş boğduğunu
Başını taşlara vurarak öğrendin mi?
Sahi sen hiç yalansız sevdin mi?


Sen yalnızlık ne demek bilir misin?
Güneşsiz kaldın mı hiç, hilalsiz kaldın mı
Ardarda sabahı olmayan günleri yaşadın mı
Ölüme dikip gözlerini
Ve kendi elinle söndürüp közlerini
Sonra rüzgarlara savurup küllerini
Ardından ölürcesine ağladın mı?
Sen hiç sensiz kaldın mı?


Sen yalnızlık ne demek bilir misin?

Çarşamba, Eylül 27, 2006

EY SEVGİLİ...



Ey Sevgili!...Bir kez daha kırık dökük kelimelerle sana seslenmenin utancındayım.Yüreğim hasretinle paramparça.Gözlerim sızlıyor yüreğimle birlikte, adını andıkça...İnsan görmeden sever mi?İnsan görmediğini bu kadar delice özler mi?

Ey Sevgili!...Acaba seni görenler, seninle aynı havayı teneffüs edenler, seninle aynı kaptan yemek yiyenler nasıl dayandılar hasretine? Bazen seninle birlikte yaşamış olmak için tüm varlığımı vermeye hazırken, bazen ayrılığının acısıyla deliye dönmekten korkuyorum tüm varlığımla...

Ey Sevgili!...Sahabelerin de dayanamadılar elbet senden ayrılmaya...Evinin önünde beklerken hiç birinin dizinde derman kalmamıştı.Hıçkırıklardan başka ses duyulmuyordu.Bir ara Hz. Ömer (r.a.)'in gür sesi duyuldu bu hıçkırıklar arasında."Kim Hz. Muhammed (s.a.v.) öldü derse,kellesini uçururum."diyordu...Sonra Hz. Ebubekir (r.a.) geldi o tertemiz, pak vücudunun yanına.Bilmem ki senin en sadık dostunun acısını anlatmaya yeter mi kelimeler?Bir ara naaşının dudaklarının kıpırdadığını ve "Ümmeti, ümmeti" dediğini işitti...( Bu ne kadar büyük bir sevgi Ya Resulallah(s.a.v.). Layık mıyız bu sevgine? Lâyık olmak için çabalıyor muyuz?)

Onların acıları kadar imanları da büyüktü. Hz. Ebubekir(r.a.) dışarı çıkıp: "Kim Hz. Muhammed'e (s.a.v.) tapıyorsa bilsin ki o öldü.Kim Allah (c.c)'a tapıyorsa bilsin ki,hiç bir şey yokken o vardı ve herşey yok olsa da o var olacak." dedi. Ve teslimiyyet...Biz de hiç olmayan haslet...

Ey Sevgili!Hani mescide gelip,seni hep ön sıralardan dinleyen küçük bir çocuk vardı.Bir gün onu göremeyince nerde olduğunu sordun sahabelerine! "Üzgün olduğu için gelmediğini" söylediler.Hemen kalkıp evine gittin.Ve "Üzgün olduğunu duydum. Kuşun ölmüş başın sağolsun." dedin...

Ey Gönüller Fatihi!İnsanlığımız öldü, vicdanımız öldü,dürüstlüğümüz öldü, sevdalarımız öldü, ideallerimiz öldü, ülkülerimiz öldü...Bize de gel ne olur!Gel ve hayat ver yeniden, ölmüş sinelerimize!Bir güneş gibi doğ ve aydınlat bu karanlık sinelerimizi!Gel ve dünyalık telaşların istila ettiği gönüllerimizi yeniden fethet!Kurban olayım! Gel ve cehennem çukurlarına yuvarlanmadan tut ellerimizden!...

Ey Sevgili!...Hani bir gün sahabelerinle sohbet ediyordun.Hz. Ömer (r.a.) cahiliye döneminde yaptıklarından bahsediyordu.Küçük kızını diri diri toprağa gömerken, kızcağızın "Babacığım paçaların toz olmuş." diye temizlemeye çalıştığını söyleyince hıçkırıklara boğulmuştun...Ve seninle birlikte herkes ağlamıştı."Bir daha anlat !" dedin Hz. Ömer'e (r.a.). O bir kez daha anlattı." Bir daha anlat!" dedin...Defalarca anlattırdın ve ağladın.İhtimal demek istiyordun ki "İşte bakın! İslamiyetle şereflenmeden önce böyleydiniz."

Evet Ya Resulallah!İslamiyetten önce kız çocuklarını diri diri gömen insanlar,Müslüman olduktan sonra, ayak bileklerine küçük çanlar bağlayıp geziyorlardı ki, yerde dolaşan haşereler sesi duyup kaçsın ve ezilmesinler...

Ey Sevgili! Ey gönüllerimizin sultanı!Şimdilerde senin "Neyi değiştirdiğini "Küstahça soran bir kendini bilmezin,yerdeki haşereler kadar değeri var mıdır acaba?

Ve ben bu sözleri duydukça ezilip, küçülüyorum,seni tüm dünyaya tanıtamadığım için...Eziliyorum, İslamiyetin son kalesi olan bir milletin ferdi olduğum halde, bu kendini bilmezleri susturamadığım için...Eziliyor ve küçülüyorum huzurunda,bu sözleri edenlere bir özür bile diletemediğim için...Özür diliyorum sana layık bir ümmet olamadığım ve seni tam temsil edemediğim için...Özür diliyorum dünyaperestliğim için...Özür diliyorum vurdumduymazlığım için...

Ey Sevgili!...Kalbime Allah (c.c)'ın ve Senin (s.a.v.) sevginden başka sevgiler doldurduğum için beni affeder misin?Bir kez olsun cemalini gösterip,vuslatının hasretiyle yanan gönlüme su serper misin? Bu halimle bile şefaatini dileniyorum senden...Bilmem ki bu perişaniyetimle beni ümmetin olarak kabul eder misin?Bilmem ki mahşerde gözlerim değer mi gözlerine? Yalvaran bakışlarıma acıyıp, bana da "Gel" der misin?

Ey Sevgili!... Tut ellerimden...Tut ki edemem sensiz...

Çarşamba, Eylül 13, 2006

KORKUYORUM

Hani bir gün bana "Nelerden korkarsın?" diye sormuştun ya, ben de "Korkmaktan korkarım." demiştim.Biliyor musun, bugün gerçekten korktum...

Hani ıssız ve karanlık bir ormanda yürürsün.Gündüzdür aslında ama ağaçlar güneşe izin vermezler ormanı aydınlatması için.Ve o ıssızlıkta bir baykuşun ürperten sesini duyarsın ya...Ürperirsin saçından tırnağına kadar.Öylesine korktum işte...

Oysa çok değil, birkaç ay önce öyle bir ormanda yürümüştük seninle gönül köşküne giderken.Hani kuru yaprakların ayaklarımızın altında çıtırdamasını, rüzgârın uğultusunu bile , hoşumuza giden bir müzik gibi dinlemiştik.Karanlık gelmemişti o zaman orman bana.O zaman güneşim yanımdaydı ve kulağımın duyduğu tek ses vardı: SENİN SESİN...Korku aklımın ucundan bile geçmiyordu.

Şimdiyse korkuyorum.Her hücremde , tüm ruhumda hissettiğim bir korku bu. Korkum bu ıssız ormandan mı, yoksa sensizlikten mi bilmiyorum.Baykuş çığlıkları mı ödümü patlatan, yoksa sesini bir daha hiç duyamayacak olmak mı?Yoksa unutulmuşluğun acısı mı beni bu kadar ürkek yapan? Gerçeklerin borazanından çıkan, hayallerimi yırtan ses mi korkmama sebep?

Her adım başı karşıma dikilen,asırlık ağaçlar gibi kök salan sorunlar mı elimi kolumu bağlayan?Artık ümit baltasının ucu köreldi mi ki, bu ağaçları kesip yok etmeye mecal bile bulamıyorum kendimde?

Her şeyi olduğu gibi kabullenmek mi çözüm?Herkes gibi olmak mı, mutlu yaşayabilmenin kuralı?Cesaretin olmadığı yerde mi korkular ağır basar? Yoksa cesur olanlar sadece cahiller mi? Ya da sadece benciller mi cesur olanlar?Korkularım kendimden başkalarını düşünmemden mi kaynaklanıyor?Ben korkak mıyım , yoksa fedakâr mı?

Bilmem ki bu sözler korkularımı anlatabildi mi sana? Söz ve mana atbaşı geçebildi mi gönül çizginden içeri?Korkunun libasını giydirdim kelimelerime...Kalemi kelepçeledim gerçeklere...Hayallerimin cezasını çoktan infaz ettim bile...Ve unutulması imkansızı unutmayı diledim.Biliyor musun? Ben korkmayı senden öğrendim...


Cuma, Ağustos 25, 2006

AŞKA DAİR...

Saat gece yarısını çoktan geçti...Bahçedeyim...Hep sevmişimdir geceleri...Hele de yaz gecelerini...Ilık bir rüzgar okşuyor tenimi...Duyduğum tek ses yaprakların birbiriyle söyleşisi...

Bu sessizliği seviyorum...Belki içimdeki sesleri dinlememe fırsat verdiği için...Belki " Ben kimim? Ben neyim? Gündüz görünen, yaşayan ben; gerçekte ben miyim?" sorularına cevap arayabildiğim için...Belki de " Ben"liğimin, hayır hayır "Sen"liğimin farkına varabildiğim için seviyorum gecenin sessizliğini...

Elimde İskender Pala'nın bir kitabı... "Kitab-ı Aşk " Not düşmüşüm ilk sayfasına..."Aşk denen bu muammayı çözebilmek için"...

Diyor ki kitabın bir yerinde:

"O aşk ki, sevgiliden iyilik gördüğünde artmayacak kadar doygun, kötülük gördüğünde eksilmeyecek kadar sağlamdır.Aşık belki bir gün sevilmek ümidiyle hiç durmadan severek azabını çeker.Hatta çoğu zaman sevilme ihtimalini düşünmeden sever."

Kaldı mı böyle aşklar? Hala var mı böyle sevenler, sevebilenler? Şimdilerde "Aşk"ın yanına konan "Yaşamak" kelimesi bu ulvi ve asil duyguyu ne kadar da basitleştiriyor, bayağılaştırıyor değil mi?

Kitaptan bir bölüm daha :

"Aşkta vuslat istemek acemilik, kendini bilmezlik ve hamlık göstergesidir.Çünkü vuslata giden yolun uzunluğu ve kısalığıdır ki,aşkın ömrünü belirler.Sevdiğimiz insandan bizi sevmesini beklemek,yahut yalnız bizi sevenleri sevmek, nihayet kuru bir alış veriş,hatta belki kaba bir değiş tokuştur."

Bunu okuyunca daha önce yazdığım " Sen beni sevmesen de" diye başlayan bir cümleyi hatırladım.Demek ki " aşk denilen muammayı " az da olsa çözmüş bu gönlüm...

Gerçi vird idi "vuslat" bir zamanlar dilimde
Çekerim hasretini artık, zulûm de olsa ölüm de...

Bazen bu çağa ait olmadığımı düşünüyorum.Ya da yüzlerce yıldır yaşadığımı...İnsanların gündelik telaşlarla hayatı nasıl ıskaladıklarını görüp, aşk zannettikleri basitliklerle duygularını nasıl heba ettiklerini görüp üzülüyorum...

Ve kitaptan çok güzel bir tesbit daha ;

"Gerçekten de aşk, karşılıklı oturmak,yüzyüze veya aynı noktaya bakmak, şiir okumak, sevgiliden utanacak kadar terbiyeli olmak,güzel şeylerden bahsedip gülmek ve asla iffet sınırının ötesine uzanmamaktır.Çünkü aşk bakmakla güzelleşir, konuşmakla zenginleşir ama dokunmakla bozulur."

Dilerim sevdiğini söyleyen her yürek, bu duyguyu ulviyetine layık olarak yaşar...Allah (c.c.),Hz. Adem'i (a.s.) topraktan yaratmış ve sonra ona kendi ruhundan üflemiştir...İşte insan.... İşte cismaniyet ve işte ruhaniyet...